تبلیغات
تاریخ و جغرافیا - نفرین امام حسین (ع)
بزرگان کوفه که زرق و برق دنیا را خورده بودند و به مال و منال دنیا دلبسته بودند و اسیر شوکت ، جاه ومقام شده بودند در کربلا بیش از هر کس دیگری به امام حسین علیه السلام زم زبان زدند نظیر شم بن ذی الجوشن ، شبث بن ربعی ، عمر و بن حجاج زیبدی ، عبداله حوزه و ابن سعد ، امام و یارانش را آزرده ساختند . با این همه امام (ع) از اینان شکوه وشکایت به خداوند نکرد اما وقتی  سر سپردگان اموی در روز عاشورا در میان انبوه کوفیان شایع کردند : مطابق شرع اسلام چ
ون حسین (ع) بر علیه خیفه قیام کرده کشتن او واجب است !! این حرکت دردناکترین  رویداد زندگی حسین (ع) پسر علی مرتضی است . امام حسین (ع)پس از پایان گفتارش که گذشت دست بهسوی آسما بلند کرد و گفت :(( خدایا قطرات باران را از آنان فروبند ،و بر آنها سالیانی سخت مانند سالهای یوسف بگذاران و غلام ثقفی (مختار ) را بر آنان مسلط گردان تا ب کاسه تلخ ذل سیرابشان سازد وکسی را در میانشان بدون مجازات نگذارد ،در مقابل قتل ، قتلشان برساند ودر مقابل ضرب ، آنان را بزند و از آنان انتقام من و انتقام خاندان و انتقامیارانم را بگیرد . زیرا اینان ما را تکذیب کردند و در مقابل دشمن دست از یاری ما برداشتند وتویی پروردگار ما ،به تو توکل کردهایم و برگشت ما به سوی تواست . )) منبع امام حسین (ع) در آیینه تاریخ . نوشته :بدر تقی زاده انصاری . نوبت چاپ اول .




تاریخ : چهارشنبه 20 آذر 1392 | 09:36 ب.ظ | نویسنده : سید حسین صفوی | نظرات